Gece ve Kendim
Gece ve Kendim Geceyi hep sevmişimdir. Pencereye vuran solgun ışık odanın bir köşesine düşerken, insanların uyuduğu saatlerde gürültü azalır, sessizlik çöker; düşüncelerim saklanacak yer bulamaz. Odanın içinde dolaşan gölgeler gibi yavaşça yanıma gelirler ve sessizlikle aramızda görünmez bir sohbet başlar. O anlarda kendimi taşımakta zorlandığımı fark ederim. Sanki uzun zamandır üzerimde duran ama bana ait olmayan bir hayatı giymeye devam ediyormuşum gibi gelir. Bunu ilk ne zaman hissettiğimi tam olarak hatırlamıyorum. Belki çocukken, kalabalık bir masada herkes konuşurken sessizce etrafı izlediğim anlardan birinde olabilir. İnsanların birbirine ne kadar yakın durabildiğini ama yine de birbirini tam olarak anlayamadığını o zaman sezmiş olabilirim. Yakınlık her zaman anlamak değildi. Aynı cümlelere gülen, aynı hikâyeleri paylaşan insanlar bile içlerinde bambaşka dünyalar taşıyordu. Ben de öyleydim. Yanlarındaydım ama tamamen onların arasında değildim. Büyüdükçe bunun geçeceğini dü...