Hikayem- I

 HİKAYEM -l

   

   Yorgun bir adamım...

   Çatlayan sabır eşiğimden bir bir sızıyor ömrümün hikâyeleri;

   Her biri farklı bir mecranın yankısı, 

   Her biri başka bir acının solgun izdüşümü...

   Kimi ruhumun en kuytu yerine sinmiş eski bir yara,

   Kimi ise hala tazeliğini korumakta ,

   Düşlerimdeki sızı ve ellerime yapışıp kalan sıcaklığın izi gibi...

   Sonra, sonsuz döngülerin derin boşluğuna bırakılmış bir çocuğun, 

   Tarifsiz ve telafisiz yetimliğinin o soğuk yüzü.

   Kimsesiz ve sessiz, 

   Zamana tutunmaya çalışan ürkek bir yalnızlık gibi.

   Bilmiyorum…

   Belki de vakti değildi bu heybeyi açmanın.

   Ama her biri diğerine kederden yazgılı bu hikâyeler,

   Ağır, roman kokan geçmişimin ,

   Sararmış sayfalarına benziyor,

   Kapanmamış dizelerin

arasından dökülen cümlelerde...

   

   Bir nefeslik zaman kaldı belki,

   Hazan ömrümün ortasında, 

   Kendime yaktığım bir ağıt gibi.

   Ve şimdi, yarım kalmış ömrün kıyısında durup

   Kendi sesime kulak veriyorum;

   Her acıdan bir yol, her geceden bir iz düşmüş üzerime.

   Kırılmış yanlarını sessizce onaran ve kaybolmayan umuduyla,

   Küllerinden doğmaya azmetmiş,

   Yorgun bir adamım yalnızca!...

   

    S.POLAT