Kıskançlık:Ruhun Çatlağı

 Kıskançlık: Ruhun Çatlağı


Kıskançlık, insanın içindeki en eski yaradır; dışarıdan görünmez ama hayatın bütün damarlarına sızar. Bireyin ruhunda küçük bir kıvılcım gibi başlar: başkasının ışığı kendi karanlığını büyütür sanır. Oysa ışık ışığı tüketmez; ama kıskançlık, insanın içini sessiz bir yangın gibi kemirir.


Gelişimsel açıdan bakıldığında kıskançlık, çoğu zaman bireyin geçmiş deneyimlerinden, yeterince görülmeme ya da değerli hissetmeme duygusundan beslenir. Çocukluk döneminde karşılaştırmalarla büyüyen birey, başka birinin başarısını doğal bir olgu değil, bir tehdit olarak okumaya daha yatkın olur. Bu nedenle kıskançlığı bastırmak değil, tanımak ve kaynaklarını anlamak önemlidir; çünkü duygular fark edildiğinde dönüşmeye başlar.


Toplumsal düzeyde ise kıskançlık, artık bireyin içindeki bir huzursuzluk değil, ortak tonda çalan bir arka ses olur. İnsanlar birbirini tebrik etmek yerine birbirinin tökezlemesini beklerler ve başarı ilham vermek yerine tehdit olarak görülür, güvensizlik çoğalır, dostluklar zayıflar.    Toplumun dokusu fark edilir ölçüde yıpranır; çünkü kıyas kültürü, dayanışmanın en büyük düşmanıdır.


Siyaset bu gölgeyi fırsat bilen bir rüzgârdır. Kitleleri “onlar” ve “biz” diye ayırırken, kıskançlığın karanlık enerjisini kullanır. İnsanlar hakikatin değil, öfkenin arkasından yürümeye başlar; duygusal kırılganlık, manipülasyon için uygun bir zemine dönüşür.


Oysa kıskançlık dönüştürülebilir. İnsan, başkasının mutluluğunu kendi eksikliğinin kanıtı olarak okumak yerine , potansiyelini açığa çıkarmanın  bir çağrısı olarak gördüğünde, bu duygu bir yük olmaktan çıkar. Toplum, karşılaştırmanın değil, birlikte büyümenin mümkün olduğunu hatırladığında çatlaklar kapanır; çünkü her bireyin gelişimi diğerinin ışığını azaltmaz, artırır.


Ve belki de kıskançlığın en sessiz dersi şudur: Eksik olan diğerleri değil, kendimize inşa etmekten çekindiğimiz o küçük, kırılgan iç evdir. O evi büyütüp sağlamlaştırdıkça kıskançlık bir çatlak olmaktan çıkar; bizi daha anlayışlı, daha olgun ve daha insanca bir bütünlüğe taşır.


     Sebahattin  POLAT 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı