Yanlızlık ve Umut: Yaşam Espirisini yitirmiş İnsan...

      Yanlızlık ve Umut:

Yaşam Esprisini yitirmiş insan...


İnsan çok kez hayatın ritmine o kadar kaptırır ki kendini , içindeki neşenin ve suratındaki gülüşün eksikliğini, günün birinde dünyanın kendisine eskisi gibi tebessüm etmediğini fark ettiğinde anlar. Oysa değişen dünya değil, ona tutunduğun ince narin dalların kırılmasıdır ...

  Yıldızların ışığı gökyüzündeki sessizliği yarıp geçerken, yalnızlık insanın içindeki karanlık köşeleri aydınlatan yegâne ışık olur. Bu derin sessizlik, bazen insanın ruhunu sarsar, kendi varlığının derinliklerine inmesini sağlar. Çünkü yalnızlık bir yolculuktur, insanın kendi içine doğru yaptığı bir yolculuk. Bu yolculuk insanın kendi özüne ulaşmasına yardımcı olur. Bu sessizliğin ardında, dışarıdan duyulmayan ama içte yankılanan büyük bir çığlık gizlidir. 

    Ve insan, bazen yaşamın esprisini yitirdiğini sandığı o anlarda, aslında yalnızlık yolculuğunun tam ortasındadır, bu durum sanıldığı kadar karanlık bir kader değildir. Çünkü hayat, görünmez bir ısrarla insana hep aynı gerçeği hatırlatır; "her duygunun bir dönüş mevsimi vardır"! Bir nehir nasıl kaynağını bulmak için toprağın içine doğru sabırla ilerlerse, insanın içindeki neşe de zamanını bekleyerek derinlere çekilir kaybolmaz, sadece kendine daha makul bir yol arar.

   Kaybedilen neşe insanın elinden düşen bir eşya değil , kendi zamanını bekleyen sessiz bir dönüş yolcusudur. Kimi zaman rüzgârın bir anlık serinliğinde, bazen kalabalığın ortasında duyduğun kısa bir melodi kırıntısında, yada  yolda yürürken gözlerinin önünden geçen basit bir sahnede içindeki kıpırtının yeniden canlandığını hissedersin. Neşenin dönüşü çoğu zaman büyük bir çığlıkla olmaz, aksine bir su damlasının taşı delmesi gibi ağır ağır gelir, ama gelişiyle insanı hatırlamadığı bir şefkatle sarar.

   Çünkü hayat, kendi mizahını daima saklar. Zaman zaman gözümüze görünmez olsa bile, varlığını sürdürür. Yaşamın esprisi kaybolduğunda bile, dünya küçük mucizelerini sunmaktan vazgeçmez; uğultulu bir akşamda aniden açan gökyüzü, bir yabancının nedensiz gülümsemesi, bir dost sesinin kırılgan sıcaklığı, içimizdeki karanlığa ince bir çizik atar. Ve o çizikten içeri sızan ışık, yeniden gülmeyi öğrenmemiz için yeterli olur.

    Belkide mutluluk  kapıyı çalan bir misafir değildir, biz ona hazır olduğumuzda kendi anahtarıyla içeri girebilen eski bir dosttur.

   Ve insan ne kadar yorgun düşerse düşsün, içinde taşıdığı direnci asla tamamen kaybetmez. Her karanlık evrende en az bir kıvılcım saklıdır, o kıvılcım bir bakış, bir söz, bir hatırlayış anında, kendini ateşe dönüştürebilir.

    Yaşam esprisi yitmiş gibi görünen o dönem, belki de insanın kendini yeniden bulacağı büyük bir dönüşümün sessiz hazırlığıdır. Çünkü bazen  insan, varoluşun karmaşası içinde ne kadar savrulsa da, her zaman yeniden yaşama tutunabilecek  kadar güçlü bir varlıktır.

Ve insan, ne kadar uzun, ne kadar yorucu olursa olsun bu içsel yolculuğun sonunda şunu fark eder: Yalnızlık bir eksiklik değil, ruhun kendini yeniden kurduğu gizli bir atölyedir. Karanlık, ışığın hangi köşeden sızacağını öğretir insana; sessizlik ise kelimelerin değil, duyguların nasıl konuştuğunu gösterir.


Zamanla anlarız ki yaşamın esprisi kaybolmaz, sadece derinlere çekilir; insanın yeniden güçlenmesini, yeniden bakmasını, yeniden hissedebilmesini bekler. Ve o an geldiğinde, içimizde filizlenen en küçük kıpırtı bile koca bir baharın habercisi olur. Çünkü insan, kırılan dallarından yeni yollar, sönmüş kıvılcımlarından yeni ateşler yaratabilecek kadar inatçı bir varlıktır.

  

        S.POLAT 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı