Yaşantı, Seçim ve Hakikat Üzerine

 Yaşantı, Seçim ve Hakikat Üzerine


Bu hayatta yaşadıklarımızın toplamı mıyız,  yoksa seçimlerimizin ve gittiğimiz yolların bizi ulaştırdığı varoluşsal bir gerçeklik miyiz? Ya da bütün bunların ötesinde, ruhumuzun kendini bulduğu  ya da hatırladığı bir “hakikati” mi yaşıyoruz aslında?


Ömrün kısalığı, olanı da olasıyı da etkiliyor kuşkusuz. Zaman ve mekânda kapladığımız yerin hakkını verme bilinci, insandaki sürekli “anlamlı olma” ihtiyacından besleniyor. Belki de bu yüzden insan, kendini durmaksızın arayan bir varlık hâline geliyor.


Yaşantı, Seçim ve Hakikat


Belki mesele hangisinin doğru olduğu değil, bu unsurların birbirini nasıl kurduğu ile açıklanabilir.


Yaşadıklarımız elbette bizi biçimlendiriyor, fakat daha çok bir ham madde gibi. Aynı acıyı, aynı imkanı yaşayan iki insanın bambaşka varoluşlar inşa edebilmesi, yaşantının tek başına belirleyici olmadığını gösteriyor. İşte burada seçimler ve gidilen yollar devreye giriyor. İnsan, başına gelenlerden çok, başına gelenlerle ne yaptığıyla “kim” oluyor. Bu anlamda varoluş, geriye dönük bir toplamdan ziyade; ileriye doğru atılmış, her an yeniden kurulan bir yönelim.


Ancak irdelemek istediğim asıl mesele, bunların da ötesinde bir yerde duruyor: Ruhun kendini bulduğu anlam ya da hatırladığı bir hakikat. Bu bakış açısından seçimler bile bütünüyle özgür icraatlar değil, insan sanki kendi özüne yaklaştıran ya da ondan uzaklaştıran yollar arasında dolaşıyor gibi. Yaşamak bu hakikati üretmekten çok, üzerindeki örtüleri inceltmek halini alıyor. Seçimler burada bir yaratım değil, daha çok bir ayıklama işlevi görüyor.


Ömrün Kısalığı Meselesi


Zamanın sınırlılığı, hem olanı hem de olasıyı keskinleştiriyor. Her şey mümkün değil, her yer bizim değil. Tam da bu nedenle, “zaman ve mekânda kapladığımız yerin hakkını verme” bilinci doğuyor. İnsan, sınırlı olduğunu fark ettiği anda anlam arayışına giriyor. Anlam, bu bağlamda bir lüks değil; faniliğin doğal bir sonucu.


Belki de insanı sürekli kendini “anlamlı” kılmaya iten şey varoluşun boşluğu değil, aksine derinde sezilen ama bütünüyle ele geçirilemeyen bir hakikatin varlığıdır. Eğer hiçbir şey olmasaydı, aramak da gerekmezdi. Arayış, sanki bir çağrıya verilmiş gecikmeli bir cevap gibi.


Bu çerçevede insan, ne yalnızca yaşadıklarının toplamı ne de salt seçimlerinin mimarıdır. İnsan; yaşantılarıyla yoğrulan, seçimleriyle yönelen ve bütün bunların içinde bazen bilerek, bazen sezerek kendine ait bir hakikati hatırlamaya çalışan bir varlıktır. Anlam da belki tam burada doğar: Ulaşmakta değil, yaklaşmakta.


Hakikat; insanın kendini güvene almak için kurduğu bir kesinlik değil, aksine onu sürekli uyanık tutan bir gerçeklik çağrısıdır!


S.POLAT

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı