İnsan iklimleri

 İnsan iklimleri


İnsan, içinde toprak, deniz ve saklı ateşler taşıyan bir varlıktır. Kendi derinliklerinde dolaşan duyguları, külün altındaki korları ve henüz filizlenmemiş tohumları hangisinin ne zaman yükseleceğini çoğu zaman kendisi de bilemez. Bu yüzden insan, kimi zaman kendi derinliğine en uzak olanıdır.


Çünkü içimizde sessizce bekleyen tohumlar, görünmeyen akıntılar ve sönmüş sandığımız korlar vardır. Yıllar geçer, ama çoğu yalnızca uygun koşulları bekler. İnsan tamamlanmış bir varlık değildir. Hayat, içimizdeki ihtimallerden hangisinin uyanacağını bekleme sürecidir.


Sonra fark etmeden mevsim döner, rüzgâr yön değiştirir; bir söz, bir kayıp, bir umut… Tek bir an yeter. Toprak çatlar, sular kabarır, kül nefes almaya başlar. Önce belirsiz bir kıpırtı, sonra yükselen bir hareket… Filiz belirir, dalga kabarır, alev karanlığı deler. İnsan artık sessizliğinde kalamaz; içinde bekleyenler yüzeye çıkar.


Ve bir gün, tanıdığımızı sandığımız insanın bambaşka biri olduğunu fark ederiz. Çünkü insanın içinde yalnızca büyüten toprak değil; sürükleyen deniz, yakan ateş de vardır. Aynı varlık hem gölge verir, hem fırtına yaratır, hem de önüne çıkan her şeyi değiştiren bir yangına dönüşebilir. Hangi gücün ortaya çıkacağı çoğu zaman rüzgârın yönüne bağlıdır.


İşte bu yüzden insan, kendi sınırlarını yalnızca sarsıldığında öğrenir. Günlük hayatın sakin yüzeyi altında kökler ilerler, akıntılar yön değiştirir, korlar ısınır. Sert rüzgârlar estiğinde hepsi görünür olur.


Böyle anlarda insan yalnızca kendi hayatını değil, başkalarının kaderini de değiştirir. Bazı ruhlar için büyümek, kabarmak ve yanmak bir seçim değil, zorunluluktur. Ama çoğu dönüşüm sessizdir; kökler görünmeden ilerler, akıntılar fark edilmeden yön değiştirir, ateş yavaşça közlenir… İnsan bazen anlamadan başka birine dönüşür ve belki de en büyük sırrı burada yatar; içinde taşıdığı ihtimallerin tamamını asla bilemez. Bugün gördüğümüz biri, başlamamış bir mevsimin yalnızca başlangıcı olabilir.


Hayat hangi rüzgârların eseceğini söylemez. Biz yürümeye devam ederiz; bastığımız toprağın altında büyüyenleri, geçtiğimiz suların derinliğini ve içimizde ısınan ateşleri çoğu zaman bilmeden… İşte insan, kendi bütünlüğünü bu bekleyiş ve uyanışın ince eleğinden geçerek tamamlar.


   S.POLAT 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı