Savaşın Sessiz Bedeli

 Savaşın Sessiz Bedeli


 Bir çocuğun hayatı, bütün savaşlardan daha büyüktür.   Çünkü vatan haritalarda yaşar, inanç kitaplarda, şan hafızalarda ama bir çocuk yalnızca nefes aldığı sürece vardır.

Ölüm kimlik bilmez. Bir kurşun insanın hangi dili konuştuğunu sormaz. Yere düşen beden artık bir tarafın askeri değil, eksilmiş bir candır.

Savaş uzaktan bir düşüncedir, yakından ise kan ve telaş. Masalarda alınan kararlar en çok hiç söz hakkı olmayanların hayatını değiştirir. Muktedirler bedelden muaftır; savaş kelimesini kolay söylerler çünkü kulaklarında patlama sesi, yüreklerinde gerçek acının ağırlığı yoktur.


İnsan bazen kendine şu soruyu sormayı unutur:“Eğer ilk kaybedilecek kişi benim evladım olsaydı, yine de aynı kararlılıkla savunur muydum savaşı?”

Belki savaş, insanın unutma biçimlerinden biridir, başkasının acısını uzak bir hikâyeye dönüştürmek gibi. 

“Düşman” dediğimizde yüzleri sileriz. Yüzler silindiğinde vicdan daha az sızlar.

Oysa ölüm yakından hep aynıdır; kısa bir şaşkınlık, ardından korku ve tarifsiz bir yalnızlık. Son anda insan ne zaferi düşünür ne ideolojiyi; yalnızca biraz daha yaşamak ister.


Hiçbir kutsal söz, hayatı yeni tanımaya başlamış bir kalbin susmasını açıklayamaz! Tanrı ya da ideoloji adına öldürmek, çoğu zaman insanın kendi öfkesine gökyüzünde bir gerekçe aramasıdır.

Barış yalnızca büyük anlaşmalarla değil, küçük ve samimi çabalarla başlar. Dünyada hiçbir bayrak, hiçbir sınır, hiçbir zafer bir çocuğun hayatından daha kutsal değildir.


  S.POLAT

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı