Saydamlaşmak

 Saydamlaşmak

İnsan bazen yorulduğu için değil, fazla dolu olduğu için susar. İçinde biriken sesler, düşünceler, hatıralar, beklentiler… Hepsi üst üste yığıldığında var olmak epey ağırlaşır. Böyle zamanlarda kaçmak istemez insan, sadece biraz hafiflemek ister.

Denizin kıyısında oturup uzun süre hiçbir şey yapmadan ufka bakmak bu yüzden huzur verir. Çünkü ufuk senden hiçbir şey talep etmez. Seni tanımaz, senden bir hikâye istemez, seni bir rolün içine yerleştirmez...Orada yalnızca bakış vardır, bakanın da giderek flulaşıp silindiği.

Bazı anlarda insan kendini yaşıyormuş gibi değil, kendini izliyormuş gibi hisseder. Sanki hayat bir adım öne geçer, sen geride kalırsın. Beden konuşur, yürür, gülümser ama içerde sessiz bir tanık oturur, o tanık ne mutlu olur, ne üzülür, sadece vardır. Belki de en derin dinlenme, o tanığa çekildiğimiz anlardır.

Çocukken dalıp gittiğimiz o tuhaf boşluk hali de buna benzerdi; zaman kaybolur, odanın içindeki sesler uzaklaşır, dünya biraz buğulanır ve henüz kendimize tam yerleşememenin içinde kaybolurduk.

Büyümek belki de o tanığı unutmak demektir. Yerine sürekli konuşan, yorumlayan, hatırlayan, planlayan biri yerleşir. İçimizde hiç susmayan bir anlatıcı. Onun işi bizi korumaktır ama aynı zamanda bizi dünyaya kilitler.

Oysa bazen insanın ihtiyacı korunmak değil, çözülmektir;bir müzik parçasının içinde kaybolduğumuzda, uzun bir yolculukta camdan dışarı bakarken, karanlık bir odada tek başımıza uzanırken… Bir şey yavaşça çözülür. Kendimizden parçalar kopmaz, aksine fazlalıklar erir. Geriye daha küçük ama daha gerçek bir varlık kalır.

Belki huzur kendimizi büyütmekte değil, küçültmekte saklıdır. Daha az hikâye, daha az savunma, daha az isim… Neredeyse saydam olana kadar.

Ve saydamlaştıkça ilginç bir şey olur; dünya içimizden geçmeye başlar!

Sesler daha derine iner, dokunuşlar daha gerçek olur, ışık bile farklı görünür. Çünkü artık arada “ben”in kalın duvarları yoktur.

Sonra yine yoğunlaşırız. İsimler geri gelir, sorumluluklar, korkular, planlar… Kendimizi yeniden katılaştırırız, çünkü dünyada yürümek için buna ihtiyacımız vardır.

Ama kafamızda bir yer bilir ki:  İstersek tekrar incelip saydamlaşabiliriz, tamamen yok olmadan, tamamen kaybolmadan  sadece ağırlıklarımızdan kurtularak.

 

    S.POLAT

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı