Modern Toplumlarda Devletleşma Zorunluluğu ve Devletin Sınırları:

 Modern Toplumlarda           Devletleşme Zorunluluğu Ve Devletin Sınırları:

   

   Hiç şüphesiz, tüm zamanların vazgeçilmez unsuru “devlet” değildir ancak dün, bugün ve görünen o ki yarın da ; insanlık toplumsal yaşamını bu denenmiş format üzerinden sürdürmeye devam edecektir. Çünkü insanlık, karmaşık toplumsal ilişkiler ağını düzenlemek, ortak çıkarları korumak ve güvenliği sağlamak için henüz devletten daha işlevsel bir örgütlenme biçimi keşfetmemiştir. Devlet, modern çağın, siyasal ve toplumsal örgütlenmesinin ulaştığı en gelişmiş biçimdir. Tarih boyunca , ideolojik sistemler; demokrasi, faşizm, kapitalizm, sosyalizm ya da teokrasi değişse de, devlet kavramı bu rejimlerin tümünün üzerinde, onları kuşatan bir kurumsal çerçeve olarak varlığını sürdürmüştür.

   Özünde, devlet bir toplumun kendini organize etme, düzen kurma ve ortak yaşamı sürdürülebilir kılma aracı olmuştur. Bu nedenle, bugün dünyada hiçbir toplum "devletsiz bir yönetim” fikrini ciddi bir alternatif olarak ileri sürmemektedir. Zira devletsizlik, yalnızca yönetim boşluğu değil, aynı zamanda güvenlik, adalet ve ekonomik istikrarın da ortadan kalkması anlamına gelir.


Modern Tartışma:

Devletin Boyutu Ve Müdahale Alanı


   Modern Çağın tartışmaları artık “devlet olsun mu, olmasın mı?” sorusu etrafında değil, "devlet ne kadar büyük olmalı, ekonomik ve toplumsal yaşama ne ölçüde müdahil olmalı?” sorusu ekseninde şekillenmektedir.

   Kimi yaklaşımlar devleti yalnızca düzenleyici ve hakem konumunda görmek isterken, kimileri devleti ekonomik kalkınma, sosyal adalet ve refahın temel aracı olarak değerlendirir. Bu iki uç arasında süregelen tartışma, liberalizm ile sosyal devlet anlayışının tarihsel çekişmesini de yansıtır.

Dolayısıyla günümüzde devlet, ne tamamen ortadan kaldırılabilir bir kurumdur ne de sınırsız güçle donatılabilecek bir

mekanizmadır. Asıl mesele devletin toplumsal özgürlük ile kamusal düzen arasında nasıl bir denge kurabildiğidir.


Devletin İşlevi: 

Kollektif Akıl Ve Kurumsallaşma


   Devlet, bir milletin üretim gücünü, eğitimini, güvenliğini ve ortak hedeflerini merkezileştirir, toplumsal enerjinin rafine ve rasyonel biçimde kullanılmasını sağlar, devletsiz bir halk kendi kaynaklarını yönetemez, güvenliğini sağlayamaz, dilini ve kültürünü kurumsallaştıramaz...

Bu anlamda devlet yalnızca bir “ iktidar aracı " değil, bir toplumun varoluşunun kurumsal teminatıdır da.

   İnsanlık tarihindeki en büyük ilerlemeler bilim, hukuk, eğitim, ekonomi ve kültür alanlarındaki gelişmeler çoğunlukla devletin sağladığı kurumsal çerçeve içinde ortaya çıkmıştır. Kurumsal süreklilik, istikrar ve hukuk düzeni olmaksızın bu alanlarda kalıcı ilerleme sağlanması mümkün olmamıştır .


Devletin Sınırı: 

Özgürlükle Denge


   Ancak bu durum, devleti sınırsız bir otoriteye dönüştürmenin gerekçesi olamaz. Devlet, bireyin özgürlüğünü bastırmak için değil, onu güvence altına almak için vardır. Aksi takdirde devlet, koruyucu bir çatı olmaktan çıkıp baskıcı bir aygıta dönüşür.

Gerçek özgürlük, devleti reddetmekte değil; adil, laik, seküler, çoğulcu, eşitlikçi ve halkın iradesine dayalı bir devleti inşa etmekte yatar. Devletin alternatifi de devletsizlik veya anarşi değil; kendi kaderini tayin etme bilinciyle oluşturulmuş, hukuka dayalı bir kurumsallaşma olmalıdır. Modern toplumlarda devletin meşruiyeti yalnızca varlığından değil, sınırlarını bilmesinden doğar. Çünkü gücün denetlenmediği yerde adalet, adaletin olmadığı yerde ise özgürlük yaşayamaz!..

                                 

Özetle:


   Devlet, insanlık tarihinin en kalıcı ve en etkili kurumsal yapısı olarak, toplumsal yaşamın temel düzenleyicisidir. Onu gereksiz ilan etmek, insan doğasının kollektif yönünü görmezden gelmek olur, fakat aynı zamanda devletin sınırsız gücüne teslim olmak da özgürlüğün inkârıdır.

   Bu nedenle amaç; adil , hesap verebilir ve özgürlüklerle uyumlu bir toplumsal düzeni inşa etmek olmalıdır!...

S.POLAT

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı