Sebahattin POLAT - Yazılarım ve Şiirlerim

  SALİM'İN HİKAYESİ Sebahattin Polat  Hayatın insanı yenmesi çoğu zaman sanıldığı kadar zor değildir. Bazen hayatın insanı ezmesine bile gerek kalmaz,    insan kendi yenilgisini kendi içinde büyütür. Her insanın sırtında görünmeyen bir yük vardır; kimi geçmişinden taşır onu, kimi yoksulluğundan, kimi yalnızlığından... Çoğu insan bu yükün altında yavaş yavaş çöker. Bir süre sonra da bunu kader diye adlandırır. Çünkü kader demek, çoğu zaman mücadeleden vazgeçmenin en saygın adıdır. Oysa asıl mesele kader değildir. Asıl mesele; zorlu yaşam mücadelesinde insanın ne kadar süre ayakta kalabildiğidir ! Çoğu insan savaşmayı sevmez. Yenilgi ihtimali onları ürkütür. Bu yüzden savaşın kapısından içeri girmemeyi tercih ederler. Böylece kendilerini kaybetmekten koruduklarını düşünürler. Ama hayat tuhaf bir terazidir, savaşa girmeyenleri de yenilmiş sayar. Ben başka türlü insanları severim: Rüzgâr sert estiğinde yere kapananları değil, ayakta kalmaya çalışanları. Yol karardığında ...

  TUZUN HAFIZASI   Sebahattin Polat  Evden çıktığımda bir yere gitmeyi düşünmüyordum. Gece çoktan başlamıştı. Ayaklarım aklımdan önce davranmış, kapıyı nasıl çekip çıktığımı fark etmemiştim bile. Sokağa indiğimde şehrin sesi üzerime yürüdü. Önce otomobiller, sonra insanların sesi. Yürüdüm… Şehir merkezinden uzaklaştıkça sesler usulca yitiyor. Önce otomobillerin sesi kesildi, sonra insanlarınki. Arka sokaklarda yalnızca klima ünitelerinin uğultusu kaldı. En son kendi adımlarımın sesi, o da bir noktada sustu. Zihnimin takatsiz, bin parçaya bölünmüş hâlini fırsat bilen şartlanmışlığımın pusulası, beni yine rıhtıma yöneltmişti bile. Bir an kendimi rıhtımda buldum. Buraya gelmeyi planlamamıştım. Gerçi epeydir gelmemiştim de buraya. Gündüzleri koşanlar, fotoğraf çekenler, vapur bekleyenler olurdu burada. Gece yarısıysa şehirden istifa etmiş birkaç insan. Soğuk taşa oturdum. Biraz üşüyen elimi montumun cebine koyduğumda bir deniz kabuğuna değdi. Ne zaman koyduğumu hatırlamıyordu...