Yeni Yıl...

   Yeni Yıl...                                                  

Yeni yıl, takvim yapraklarının değişmesinden ibaret değildir; zamanın bize usulca sorduğu bir sorudur. “Neyi geride bırakıyorsun, neyi yanında taşıyorsun?” diye fısıldar. Çünkü zaman, sandığımız gibi akıp giden bir nehir değil; biz onun içinde yürüyen, bazen durup taşlara takılan yolcularız.


Bir yıl daha geçti. Geçip gitmek… Ne kolay söyleniyor, ne zor yaşanıyor. Ardında yarım kalmış cümleler, ertelenmiş cesaretler, bir türlü söylenememiş “keşke”ler bırakarak gitti. Ama aynı zamanda küçük sevinçler de bıraktı: beklenmedik bir gülüş, sessiz bir anlayış, karanlıkta yakılan küçük bir umut. Hayat, her zamanki gibi, acıyla anlamı aynı terazide tarttı.


Yeni yıl, temiz bir sayfa değildir belki; daha çok eski bir defterin devamıdır. Kenarları yıpranmış, bazı satırları karalanmış, ama hâlâ yazılacak boşlukları olan bir defter. İnsan da böyledir: geçmişini silemez, fakat ona yeni anlamlar ekleyebilir. Zaman iyileştirmez belki ama öğretir; insanın nerede duracağını, nerede susacağını, nerede cesurca konuşacağını fısıldar.


Felsefe bize şunu söyler: Mutluluk, sürekli bir hâl değil, kısa bir uğraktır. Edebiyat ise ekler: O uğraklarda biraz fazla kalabilenler, hayatı daha derin yaşar. Yeni yıl, bu uğrakları fark edebilme dikkatidir aslında. Her günün sıradanlığında saklı olan olağanüstüyü görebilme becerisi.


Bu yıl kendimize daha dürüst olmayı dileyelim. Daha az aceleci, daha az yargılayıcı, daha çok anlayan… Kendimize de başkalarına davrandığımız kadar merhametli olmayı öğrenelim. Çünkü insanın en uzun yolculuğu, kendi içine yaptığı yolculuktur.


Yeni yıl; büyük vaatler değil, küçük ama sahici adımlar getirsin. Daha çok dinlemeyi, daha az kaçmayı, daha çok hissetmeyi… Ve belki de en önemlisi: Hayatın kusurlu hâlini olduğu gibi sevebilmeyi.


Zaman yine akacak. Biz yine eksileceğiz, çoğalacağız, düşeceğiz, kalkacağız. Ama eğer bu yıl biraz daha bilinçli, biraz daha cesur, biraz daha insan olabilirsek; işte o zaman takvim gerçekten değişmiş olacak.


   S.POLAT

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı