ZAMAN

 ZAMAN


Zaman nesnel bir ölçü olmaktan çok, insan bilincinde şekillenen kırılgan bir algıdır. Duvarlar arasındaki bir mahpus için; aylar takvimden taşarak yıllara dönüşür,  çünkü bekleyiş, zamanı ağırlaştırır. Acildeki hamile içinse saniyeler, varoluşun en keskin eşiğinde sonsuzluğa uzanır. Her an hem umut hem korku taşır. Burada zaman ilerlemez, gerilir ve  geriler.


İnsan, yaşadığı duygunun ağırlığı kadar yer kaplar zamanın içinde. Acı, zamanı genişletir, mutluluk onu daraltır. Umut, akışı hızlandırır, çaresizlik  her anı durdurur. Aynı saat, aynı dakika, farklı ruhlarda bambaşka çağlara açılır. Bu yüzden zaman sadece evrensel bir yasa değil; insanın iç dünyasında yazılan kişisel bir boyutturda....


Zaman, hatırlandığında başka, yaşandığında bambaşka bir biçim alır. Hafıza, onu geriye doğru büker, geçmiş bugünden daha canlı hale gelir. İnsan bazen yıllar öncesindeki tek bir anın içinde saatlerce kalabilir, bazen de dün yaşadığını sanarak bir ömrü unutabilir. Çünkü zaman, belleğin elinde yeniden yazılır; bazı anlar silinir, bazılarıysa hiç eskimez.


Ölüm düşüncesi, zamanı en çıplak haliyle görünür kılar. Sonlu olduğunu fark eden insan, dakikaları saymaya başlar; o ana dek fark etmediği boşlukları doldurma telaşına düşer. Oysa ölüm yaklaşırken zaman hızlanmaz; insan ona yetişemez. Geriye kalan yalnızca “geç kaldım” duygusudur  zamanın rutin akışına.


Adalet de zamanla sınanır. Geciken adalet, yalnızca bir hükmü değil, bekleyenlerin ömrünü de tüketir. Burada zaman tarafsız değildir; kimin için aktığı, kimin için durduğu bellidir. Birinin sabrı yıllara bölünürken, bir başkasının suçu saniyelere sığdırılır. Zaman, bu eşitsizlikte sessiz bir tanık değil, doğrudan faildir.


Belki de insanın en büyük yanılgısı, zamanı yönetebileceğini sanmasıdır. Oysa zaman tutulmaz, yalnızca hissedilir. Her insan kendi iç saatini taşır; kimi erken çalar, kimi hiç susmaz. Bu yüzden aynı dünyada yaşasak da aynı zamanda yaşamayız. Zaman, bizi ayıran görünmez bir mesafedir; ölçülemez, ama derinden hissedilir.


      S.POLAT 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı