Çağın Aynası ve Yansımalar

 Çağın Aynası ve Yansımalar 


    İnsan, çağını anlamaya çalışırken çoğu kez kendi anlamını kaybeder, gülüşüne  yabancı sesini unutmuş halde dünyanın gürültüsüne kulak kesilir.  Oysa çağ dediğimiz şey yalnızca dışarıda akıp giden çetrefilli bir vakit değildir,  bunun bir de iç dünyamızda şekillendirdiği duygu ve düşünce boyutu vardır. 

   Fakat biz içimizin sesinden çok, vitrinlerdeki büyülü görüntülerin esiriyiz. Ruhumuzun aynası tozlanmış, kendimizi değil bize biçilmiş maskeleri seyrediyoruz.       

İlerlemekten söz ediyor fakat kendimizi unuttuğumuz bir istikamette yürümenin aslında gerilemenin en trajik hâli olduğunu göremiyoruz.Peki sesini duymayanların çağın melodisini duyması nasıl mümkün olabilir ki?

   Çünkü insan kendi varoluşsal gerçekliğini bilmeden, yaşadığı çağı anlayamaz , kendine yabancı olan, zamanın da yabancısıdır !

   Ne gariptir ki, en çokta bu hallerdeki insanlar

“modernlikten” ve “çağdaşlıktan” söz ederler . Her köşede bir “çağdaşlık” nutku, her dilde bir “ilerleme” ilahisi… Fakat bu kelimeler çoktan içleri boşaltılmış birer sembole dönüşmüştür. Çağdaşlık, düşünsel bir duruş olmaktan çıkmış; bir kimlik aksesuarına indirgenmiştir. Modernlik ise özün değil, biçimin meselesi hâline gelmiştir. Böylece ilerleme arzusu, içsel bir dönüşümden ziyade “çağdaş görünme” telaşına dönüşmüştür.

   Ve bu sahte parıltının ortasında, derin bir sessizlik büyür; kendiyle yüzleşmeyen bir toplumun sessizliği…

 Herkes çağdaşlıktan bahseder ama kimse çağın özünü solumaz. Zamanın ruhu, vitrinlerde sergilenen bir imaj olmaktan öteye geçmez. Oysa modern olmak, modayı yakalamak değil; çağını etraflıca kavrayabilmektir!           Kendisini anlamayan bireyin çağdaşlık iddiası, bir yankının yankısından ibarettir; içi boş, anlamı yitik ama sesi gür bir gürültü...

  Ve sonunda, bu büyük hezeyanın ortasında, insan kendi suretine yabancılaşır. Aynaya her bakışta biraz daha uzaklaşır hakikatten. Çağdaşlıktan söz ettikçe, aslında çağın gerisine düşer. Çünkü kendisiyle barışık olmayan hiçbir birey çağı bilince çıkaramaz ve gerçeğin özüne de erişemez.

  

    S.POLAT 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı