Zamanın Enkazında İnsan


Kasvetli, kaotik ve distopik bir mecrada yol almaya çalışan insanlığın ufkunda ne belireceğini kim bilebilir? Belki de artık “bekleyen” bir gelecek yoktur; yalnızca geçmişin tortularıyla ağırlaşmış bir şimdi vardır. Zaman mı? İlerleyen bir çizgi olmaktan çıkmış, kendi etrafında dönen bir enkaza dönüşmüş gibi.


Atomize olmuş toplumların derbeder insanı, dar ve sığ bir iç coğrafyada kendini unutmuşken, makro hayatın anaforlarında kopan kozmik fırtınaların ne tür altüst oluşlara yol açacağını düşünmesi nasıl mümkün olabilir? Parçalanmış bilinç bütünü kavrayamaz; bütünü yitirmiş bir zihin için evren yalnızca gürültüdür. Oysa insan, anlamını yitirdiği ölçüde evreni düşman, kaosu ise kader sanır.


Distopya artık bir gelecek tasviri değil, ontolojik bir hâl almıştır. Yabancılaşma yalnızca mekânla sınırlı değildir; insan kendi varlığına da sürgündür. Artan bilgisi idrakını azaltmış, iletişimi çoğalırken teması yok olmuştur. İnsan, kendi yarattığı düzenin içinde sessizce eksilmiştir.


Kozmik fırtınalar ise yalnızca yıkımın metaforu değildir; onlar aynı zamanda hatırlamanın sert çağrısıdır. Bu altüst oluş, insanın kendini mutlak sandığı merkezden şiddetle sarsılmasınada neden olur. Tamda burada evren insana sesizce şunu fısıldar: "Merkez değilsin, fakat anlamsız da değilsin!". Bu ikilik, insanın taşımakta en çok zorlandığı hakikattir.


Belki de asıl felaket dünyanın sonu değil; insanın kendi derinliğini kaybetmesidir. Çünkü insan kendine yabancılaştığında tarih barbarlaşır, gelecek mekanikleşir, umut ise istatistiksel bir ihtimale indirgenir. Yine de tam bu karanlıkta, en sönük ışık bile ontolojik bir başkaldırıya dönüşür.


Ve belki kurtuluş, büyük anlatılarda değil; insanın yeniden durmayı öğrenmesindedir. Parçalanmışlığın içinde bütünü aramakta, kaosun kalbinde anlamı yeniden inşa etmektedir. Distopya, aşılması gereken bir kader değil; insanın kendisiyle yüzleşmeden geçemeyeceği bir eşiğe dönüşür.


Çünkü insan hatırladığı anda değişir; değiştiği anda ise tarih yeniden yazılmaya başlar.


         S.POLAT

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

    Hayat, Anlam ve Siz                           Size anlam katan hiçbir şeyi yitirmeyin; çünkü özlemini duyacağınız anılarla yaşamak çok zor. Hayat kimi zaman sessizce eksiltir bizi, gürültüsüz, fark ettirmeden… Bir sabah aynaya bakarsınız; tanıdık bir şey eksilmiştir yüzünüzden. Bir bakışın sıcaklığı, bir cümlenin içtenliği, bir sabahın anlamı… Her şey yerli yerindedir ama siz artık aynı siz değilsinizdir. İşte o anda anlarsınız: insanı tüketen kayıplar değil, yavaş yavaş silinen anlamlardır. Çünkü insanı yaşama bağlayan şey, yaşadıkları değil, onlara yüklediği anlamdır. Bir fincan kahvenin dumanında, bir kitabın arasında unutulmuş bir cümlede, bir dostun sesinde yankılanan güven duygusunda gizlidir o. Bazen bir bakış, bazen bir sessizlik, bazen de yavaşça kapanan bir kapı… Hepsi, içimizde hâlâ nefes alan anlamların yankısıdır. Zaman ise sabırsızdır; hatırlamak yerine unutturmayı sever. Biz de çoğu zaman yenid...
Devamı

Yaşamın Geometrisi Üzerine

  Yaşamın Geometrisi Üzerine Yaşam esasen dikey bir düzen değildir. Dikeylik, istisnadır; yataylık ise kural. Yaşam, yükselmekten çok yayılır; buyurmaktan çok temas eder. Enerji, çizgi hâlinde ilerlemez dağılır, sızar, dönüşür. Plazma hâlindedir, kütleye bürünür, kitle olur; ama hiçbir formda sonsuza dek sabit kalmaz. Dikey düzenler bu akışa tahammül edemez. Çünkü yataylık denetlenemezdir. Yan yana gelenler konuşur, temas edenler dönüşür, çoğalanlar itaat etmez. Bu yüzden iktidar her zaman dikey formları yüceltir; başı dik bedenler, tek sesli vurgular, kusursuz tonlamalar,marşlar...Yürüyüş vardır ama yol yoktur; ritim vardır ama yön yoktur. Dikeylik, yaşamı yukarıdan aşağıya okunabilir kılma arzusudur. Her şeyi sıralamak, katmanlara ayırmak, hiyerarşiye oturtmak ister. Oysa yaşam ne sıralanır ne de tek bir merkezden anlam kazanır. Yaşam, yan yana gelişlerin, sürtünmelerin ve geçişlerin toplamıdır. Bu yüzden dikey duruşlar her zaman bir  karşı-yaşam  üretir. Enerjiyi formd...
Devamı

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı !      Şiddet,    insanlık tarihi boyunca bireysel ve toplumsal olarak birlikte getirdiğimiz en ilkel yanımızdır. Ne yalnızca bireyin kusuru, ne toplumun ayıbı , ne de kültürün paslanmış zincirlerinin halkasıdır, hepsinin bir arada buluştuğu havuzdur.       İnsan, ruhunun yarıklarından sızan bu şiddet zehirini, toplumun kör noktalarına ve kültürün karanlık kıvrımlarına kadar ulaştırır. Çünkü insan kendi iç âlemi ile, yaşadığı dünyanın dokusunu birbirinden ayırmakta çoğu zaman zorlanan bir varlıktır.       Bireysel düzeyde, kadına yönelen şiddet çoğu kez insanın kendi içindeki yenilginin dışa vurumudur. Kendi eksikliğiyle yüzleşemeyen, kendi yetmezliğinin, zayıflığının ağırlığını taşıyamayan erkek, kendisinden daha kırılgan gördüğü "kadın" a kusar kinini!      Şiddet, burada bir güç gösterisi değil, güçsüzlüğün en utanç verici çığlığıdır aslında. Erkek kendi için...
Devamı