Şiir: KIZIM

 KIZIM


Sebahattin Polat


İlk göğsüme değdiğinde başın,

ölümsüzlük otuna

değmiş gibiydim.


Derin bir sıcaklık,

bitmeyecek bir sevgi ve

aşk ile akıyordun içime

her defasında.


Görmediğim annem oluyordun

kucakladığında boynumu.


Kim bilir,

sen gibidir belki

anne sıcaklığı…


Kızım;


Ömrümün özü,

hayatımın toprağı,

varlık sebebim.


Olurya olmuşsa...

Kırdığım her dalına,

incittiğim her yaprağına

ölürüm.


Şimdi vakit ayrılığın,

gözlerin buğunun esiri.

Ve gidiyorsun…

İki damla yaşla

ağır bir hüznü

içime doldurarak.


Dönüp de bakma ardından,

görme yüzümü,

gözümü…


Ağzımdan çıkmayacak

tek kelimelik sözümü.


Kızım…

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Hayat, Anlam ve Siz

Yaşamın Geometrisi Üzerine

Kadına Uygulanan Şiddet: Tüm Zamanların Utancı!